کامپوزیت مادهٔ ترمیمی هم‌رنگ دندان است که از رزین و ذرات پرکننده ساخته می‌شود. اندازه و نوع این ذرات تعیین می‌کند کامپوزیت چقدر محکم، براق یا روان باشد. به همین دلیل یک نوع کامپوزیت برای همهٔ دندان‌ها مناسب نیست.
انواع رایج کامپوزیت
- نانوهیبرید و نانوفیل: ذرات بسیار ریز، پالیش‌پذیری عالی و ظاهری طبیعی. انتخاب اول برای دندان‌های جلو و ترمیم‌های زیبایی.
- میکروهیبرید: تعادل خوب بین استحکام و زیبایی، مناسب ترمیم‌های عمومی.
- فلوابل: روان و با چسبندگی خوب به دیواره‌ها؛ برای حفره‌های کوچک، لایهٔ زیرین و دندان کودکان.
- بالک‌فیل: امکان پر کردن لایه‌های ضخیم چهار تا پنج میلی‌متری در یک مرحله؛ مناسب دندان‌های آسیای بزرگ.
- گلاس آینومر و کامپومر: آزادسازی فلوراید و کاربرد گسترده در دندان‌های شیری و حفره‌های طوقهٔ دندان.
کامپوزیت یا آمالگام؟
کامپوزیت به دندان می‌چسبد، بنابراین تراش کمتری لازم دارد و ظاهرش طبیعی است. آمالگام هنوز در برخی حفره‌های بزرگ و پرفشار دندان‌های عقبی کاربرد دارد. انتخاب نهایی با توجه به محل و اندازهٔ حفره انجام می‌شود.
وقتی پوسیدگی خیلی بزرگ است
اگر بخش زیادی از دندان از بین رفته باشد، اینله یا انلهٔ سرامیکی یا کامپوزیتی که در لابراتوار ساخته می‌شود، دوام بیشتری از ترمیم مستقیم دارد.
مراقبت از ترمیم
چای، قهوه و سیگار می‌توانند لبهٔ ترمیم‌های کامپوزیتی را تیره کنند. پالیش دوره‌ای در جلسات معاینه، ظاهر ترمیم را تازه نگه می‌دارد.
این مقاله جنبهٔ آموزشی دارد و جای معاینه را نمی‌گیرد؛ برای تشخیص دقیق نوبت معاینه بگیرید.