ایمپلنت یک پایهٔ تیتانیومی کوچک است که جای ریشهٔ دندانِ از دست رفته را در استخوان فک می‌گیرد. بعد از جوش خوردن ایمپلنت با استخوان، روکشی روی آن قرار می‌گیرد که از نظر ظاهر و کارکرد به دندان طبیعی بسیار نزدیک است.
چه کسانی می‌توانند ایمپلنت بگذارند؟
بیشتر بزرگسالانی که یک یا چند دندان از دست داده‌اند کاندید ایمپلنت هستند، به شرط آنکه حجم استخوان فک و سلامت لثه کافی باشد. بیماری‌هایی مثل دیابت اگر کنترل شده باشند مانع درمان نیستند، اما سیگار کشیدن احتمال شکست ایمپلنت را بالا می‌برد و بهتر است پیش و پس از جراحی کنار گذاشته شود.
- استخوان ناکافی را اغلب می‌توان با پیوند استخوان یا سینوس‌لیفت جبران کرد.
- در نوجوانان معمولاً تا پایان رشد فک صبر می‌کنیم.
مراحل درمان
درمان با معاینه و تصویربرداری شروع می‌شود. سپس در یک جراحی سرپایی و با بی‌حسی موضعی، ایمپلنت در استخوان کاشته می‌شود. بعد از آن دورهٔ جوش خوردن ایمپلنت با استخوان فرا می‌رسد که معمولاً بین دو تا شش ماه طول می‌کشد. در پایان، اباتمنت و روکش نهایی ساخته و نصب می‌شود.
نقش تصویربرداری سه‌بعدی
تصویر CBCT ضخامت و ارتفاع استخوان، محل عصب فک پایین و کف سینوس را به‌دقت نشان می‌دهد. این اطلاعات به جراح کمک می‌کند اندازه و زاویهٔ مناسب ایمپلنت را از پیش برنامه‌ریزی کند.
مراقبت بعد از درمان
ایمپلنت پوسیده نمی‌شود، اما لثهٔ اطراف آن می‌تواند ملتهب شود. مسواک زدن منظم، استفاده از نخ یا واترجت و معاینهٔ دوره‌ای، کلید عمر طولانی ایمپلنت است.
این مقاله جنبهٔ آموزشی دارد و جای معاینه را نمی‌گیرد؛ برای تشخیص دقیق نوبت معاینه بگیرید.